Draagervaring op Curaçao

Sanne schreef een column over een fantastische draagervaring tijdens haar vakantie op Curaçao. DSCF5597

We lopen door het Christoffelpark op Curaçao, grote blauwe hagedissen glippen voor onze voeten weg, leguanen loeren sloom naar ons vanuit de gortdroge bomen. De zon schijnt zo genadeloos dat er bijna geen schaduw is en het is warm, heel warm. Maar ook heel mooi; we lopen over een hobbelig pad door een oude plantage met in de verte de clichéblauwe zee. Alleen al de aanblik zorgt voor verkoeling. Daar lopen we dan, keuvelend over het eiland, kindje Lotus op mijn rug in de geleende Rose&Rebellion draagzak met de kleurige uilenprint. Dit pad (en eigenlijk het hele eiland) is in de verste verte niet kinderwagen-accessible, dus dragen is een uitkomst.
DSCF5589Lotus vindt het leuk: ze hobbelt tevreden mee op mijn rug, als een koalajong om me heen gevouwen, ik hou in iedere hand een voet. Ze ziet alles en kwaakt vrolijk in mijn oor. Zo gezellig!
Helaas is ons koalajong van het kaliber “ik val mooi niet in slaap als we buiten zijn” dus na een tijdje heeft ze het gehad. Ze heeft het warm, haar wangen zijn hoogrood. Ze is moe en wil naar bed, zelfs de leguanen interesseren haar niet meer.
Helaas kan dat niet, er is geen bed in de buurt en het is nog minstens drie kwartier lopen. Sorry Lotus! We besluiten het zo rustig mogelijk voor haar te houden: niet meer stilstaan en iedere vogel bekijken, maar rustig in een constante pas doorlopen. Niet te veel praten, een de wiegende wandelkadans brengt haar hopelijk tot rust. En ze krijgt haar Heilige Speen, die ze eigenlijk alleen in bed mag.

Maar poehee, wat is het hier mooi. We passeren een landgoed in oudhollandse bouwstijl, in de -typische Caribische- banaangele uitvoering. Op mijn rug zit een mopperend, zweterig kindje met een rood hoofd en een grote hoed. Ik vind het zielig en voel me schuldig. Ze krijgt appelstukjes en nog meer water en… het welgemeende advies haar ogen dicht te doen. Ze moet slapen!
DSCF5618We lopen door, inmiddels een beetje gespannen maar in een constante pas, en we horen die goddelijk verkoelende zee steeds beter. Stapperdestap door het dichte, typisch Caribische bos, over stenen en stronken. En dan, na een paar honderd meter staan we op een Robinson Cruseo-strand, vol vogels en grote hagedissen. Geen ziel te bekennen, wel hier en daar een glimmende, afgesleten boomstam. De golven beuken onrustig in de rotsige inham en de spetternevel voelt aangenaam op de hete huid.

“Wauw… wat een mooi plekje”, roep ik uit. “We moeten hier zwemmen!”

Mijn echtgenoot drukt zijn zweterige vinger tegen zijn mond en wijst achter me: “Ssst….Lotus slaapt!

Dan merk ik het: op mijn rug wordt rustig geademd, haar voeten rusten zwaar in mijn handen.

Mooiste moment van de vakantie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>